Gladiolen sprak met Clement Peerens

The Clement Peerens Explosition opnieuw op Gladiolen: na 18 jaar is het eindelijk gelukt! En om het helemaal mooi te maken, mocht onze verslaggever de legendarische Clement Peerens even spreken, wat niet zo evident is. Clement heeft namelijk een hekel aan interviews.

Waarom heb je een hekel aan interviews?

“Simpel: er zijn ongelooflijk veel dingen waar ik een hekel aan heb. Aan dEUS, sushi, bakfietsen, gewatteerde frakken en middenvakrijders bijvoorbeeld. De lijst is te lang om op te sommen, en zelf raak ik den draad ook wel eens kwijt. Daarom heb ik besloten om gewoon aan alles een hekel te hebben. Dan blijft het overzichtelijk.”

Ben je blij dat je in Olen mag optreden?

“Ik denk eerder dat Olen blij mag zijn. Maar ik heb goeie herinneringen aan dat landelijke dorpke. Ik heb hier ooit nog een lief gehad: Eva Everest. Dat Everest was haren bijnaam, en die was heel toepasselijk. En daarmee bedoel ik niét iets als het was altijd een moeizame klim. Olen is trouwens een speciaal geval. De Kempense vrouwen zijn doorgaans schraal, bitchy en niet bepaald slim. Maar in Olen lopen enorm veel appetijtelijke én verstandige babes rond. Vooral in de buurt van den Umicore. Ik weet niet of daar een oorzakelijk verband is, maar als dat zo is, dan heeft de milieuvervuiling ook haar voordelen. Maar Olen heeft nog meer te bieden!”

Bijvoorbeeld?

“Wiet! Kent ge de Zuignap? Nee? Da’s ne gast me van die lippen gelijk Angelina Jolie. Da’s geen zicht, maar die heeft een wietplantage op de zolder van de Sint Jozefkerk in Olen. Die levert topspul! Dat komt omdat de Zuignap echt begaan is met zijn plantjes. Voordat die ne volgroeide plant afknipt zegt die “merci maat!”, met tranen in zijn ogen. En dat voelde vanaf den eersten trek. Zalig! De Zuignap gaat ook elke zondag naar de mis, uit dankbaarheid. En hij legt dan elke keer een briefke van vijftig euro in de schaal. Of een zakske wiet, als em vergeten is langs den bancontact te gaan. Daarom dat iedereen graag misdiener wil zijn in die parochie.”

Wat mogen we van jullie optreden verwachten?

“Da’s ne moeilijke. Ik zou zeggen: niet teveel! Het is kunst, dus het is niet voor iedereen toegankelijk. En ik heb dikwijls problemen met mijn personeel. Als Lady Dave hare make up begint uit te lopen, durft ze het optreden wel eens stilleggen. En dan staat ge daar te schilderen tot dat mens weer is bijgeplamuurd. En de Sylvain heeft voor het optreden afgesproken met de Zuignap. Dat is ook geen goed nieuws.”

Waarom niet?

“Ik heb zelf éne keer opgetreden na nen joint van de Zuignap, en dat is dus heel straf spul. Dat was op den boerenbuiten, en tweehonderd meter verder stond er ne windmolen, zo ne moderne. Ik dacht dat dat Stijn Meuris was die daar stond te molenwieken, maar dan in een afgeslankte versie en serieus gegroeid. Dat was angstaanjagend, dat kan ik u verzekeren. Al moet ik er bijvertellen dat de echte Stijn Meuris nog angstaanjagender is, want daar komt geluid uit waar uw nekharen van omhoog komen. Zelfs als ge bloednuchter zijt!”

Tot slot: hoe sta je tegenover de Belgische muziek?

“Het gaat niet echt de goeie kant uit. Neemt nu Bazart, ik heb niks tegen die jongens, maar ’t is toch godgeklaagd dat ze die op de radio draaien. Weet ge hoeveel accidenten er het afgelopen jaar zijn gebeurd, omdat de chauffeur in slaap viel? En naar wat zaten die te luisteren, denkt ge? Nogmaals, dat zijn geen slechte kerels, maar als ge moet kiezen tussen Bazart op de radio en de verkeersveiligheid, dan moet ge toch zeggen: sorry Bazart!”

Schrijf je in op onze nieuwsbrief